شرکت نفت چند طبقه دارد ! مرفه،متوسط وطبقه‌ی بی همه چیز

در ابتدا باید بگوییم ببخشید که من بی ادبی کردم و اسم یک طبقه را «بی همه چیز» گذاشتم، در اصل این طبقه همان جوان های استخدامی ۹۳ به بعد هستند.البته بیشتر اون رو این دسته تشکیل می دهند.که خودم هم شامل این دسته هستم.این دسته همان‌ جوانانی هستند که نمی‌دانند با خودشان چند چندند!

این‌ها تحصیلات دارند، شغل دارند، مهارت و اعتماد به نفس دارند، حتی مسئولیت های مهم هم دارند اما امیدی به آینده ندارند و زمانی که امید نداری انگار هیچ چیز نداری.

از طرفی خرید خانه و ماشین و تامین هزینه ازدواج به واسطه نرخ های سرسام آور به رویای دسته جمعی اغلب جوانان بدل شده است. خرید یک ملک ساده ۱۰۰متری در مناطق ارزان‌، حقوق ماهانه یک کارمند را برای مدت بالای ۱۵سال بدون حتی یک ریال کمتر و بیشتر نیاز دارد و  اینجاست که باید گفت ما جوان‌ها «بی همه چیز» شدیم! این جمله قبلا یک فحش درست و حسابی بود. اما الان به عقیده نگارنده  یک طبقه اجتماعی محسوب میشود.

اینها فقط نظاره گر وضع موجودند و در انتظار معجزه هستند یا بودند.

معجزه ای به نام ماده ده که که جوان های شرکت فکر می کردند قرار است ترمیمی باشد بر بیس حقوقی آنها تا شاید در این تورم نفسی تازه کنند و سرشان را بالا بگیرند و بگویند من نفتی هستم.

در ابتدا فکر کردیم عدد ثابتی به همه بدهند که همگی از این موضوع که به ظاهر مشکلی بود مشترک بهره ببرند.

اما کش و قوس ها بالا گرفت تا رییس جمهور در صدا و سیما اعلام کردن با ماده ده موافقت کرده.

همه خوشحال شدند تا زمانی که اعلام شد بیس ها در سیستم بروز شد.

ناکهان نیمی از بدنه جوان شرکت که بیس حقوقی ضعیفی هم دارند دیدند خبری نیست و اختلاف سقف و کف حقوق نفت به یکباره دچار اختلاف معنی داری شد.

ماده ده که تا روز قبل از بروزرسانی اطلاعات در پرتال نفت یک موضوع مشترک بود به یکباره از حالت اشتراکی به حالت اختصاصی تبدیل شد.

در حالی که هنوز نیمی از بدنه جوان نفت در شوک ماده ده می باشند. طبقه ی مرفه نفت مشغول به اعتراض به سقف حقوقی و مالیات پلکانی شدند.

ایجاد کارزار و تشکیل گروه ها و تشکل ها و فعالیت مجدد رسانه های ایشان.گویی انگار طبقه ی بی همه چیز را نمی بینند یا شاید نمیخواهد ببینند.

صحبت سر این نیست که به سقف حقوقی اعتراض نکنند یا مالیات.صحبت سر این است چه موقع و چه کسی باید به طبقه ی بی همه چیز رسیدگی کند.

واقعا چه کسی باید وضعیت حقوقی طبقه ی بی همه چیز را ببیند .

دولت ، وزارت ، تشکل های نفت ، رسانه ها یا هیچ کس ؟